သခၤ ါရကို မ်ိဳခ်ေနရေသာ ေန႕စြဲမ်ား

ခုတေလာ က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ ပိုးတစ္မ်ိဳးထေနတယ္။ တျခားဟုတ္ရိုးလားဗ်ာ။ အိမ္ေရွ႕က အသစ္စက္စက္ အုတ္တိုက္ေလးကို ၾကည္႕ျပီး အိမ္အသစ္ ေဆာက္ခ်င္တဲ႕ ပိုးေပါ႕။ဟိုတုန္းက က်ဳပ္အိမ္ကို စုတ္တယ္ ခ်ာတယ္.ေျပာၾကတုန္းက က်ဳပ္ သိပ္အေရးလုပ္ခဲ႕တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္က ၾကယ္ျမင္လျမင္ ေလာကဓံကိုပဲ ဖက္တြယ္ျပီး ေနခဲ႕တာ။ ဒီတုန္းကလည္း အိမ္ေရွ႕မွာက အခုရွိေနတဲ႕ တိုက္သစ္ေလး မရွိေသးဘူး။ ေျမကြက္လပ္ၾကီးပဲ ရွိတာ။ ျပီးခဲ႕တဲ႕ နွစ္လ ေလာက္ကမွ အုတ္ေတြ သဲေတြ လာခ် ။ ျမက္ရိုင္းေတြ ရွင္းျပီး လုပ္သြားလုိက္တာ အခုလို တိုက္ေလး ျဖစ္လာတာပဲ။  အခုေတာ႕ ေရွ႕က တိုက္သစ္ေလးကို ၾကည္႕ျပီး က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ ကလိ ကလိ ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ဆို က်ဳပ္မွာကလည္း လံုေလာက္တဲ႕ အေၾကာင္းက ရွိေနတာကိုး။

ၾကယ္ေတြစံုတဲ႕ ေကာင္းကင္

 မခမ္းမနား ၊ မဆန္းျပားလည္း
စြမ္းအားျပည့္စံု ၊ ေမႊးနံထံုသည္
လက္ဆံုခင္းသည္ ့ ထမင္း၀ိုင္း ။

 အြန္လိုင္းေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ တင္ထားေသာ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္အျပီး သူမရင္ထဲ သိမ့္သိမ့္ေလး လႈပ္ရွားသြားသည္ ။ ေန႕တစ္ေန႕တာတြင္ သူမအတြက္ အပူေလာင္ဆံုး အခ်ိန္သည္ မနက္ခင္းျဖစ္ျပီး အေအးျမဆံုး အခ်ိန္သည္ ဆည္းဆာရီ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ ။
မနက္ခင္းဆိုလွ်င္ အေဖနဲ႕ အေမတို႕က အိမ္ကေန ထြက္ျပီး ရံုးသို႕ သြားသည္။ တစ္ေန႕လံုး အိမ္ထဲမွာ သူမ တစ္ေယာက္သာ ရွိသည္မို႕ မနက္ခင္းကို သူမ မုန္းသည္ ။ ညေနခင္းကိုေတာ့ခ်စ္သည္ ။ တိမ္အလႊာေတြက ဇာပ၀ါကြန္႕သလို အတြန္႕ အတြန္႕ေတြက တစ္မ်ိဳး ၊ ဟိုးးးးးအထက္သို႕ ေထာင္တက္ေနသည္က တစ္ဖံု ၊ ငိုရဖန္မ်ား၍ နီရဲ မို႕အစ္ေနေသာ မ်က္လံုး ပံုစံကဲ့သို႕ ေနမင္းၾကီး ၊ ဆုိင္ရာ ဆိုင္ရာ ဌာေနသို႕ ျပန္ေနေေသာ ငွက္အုပ္မ်ား ။ ဒီျမင္ကြင္းေတြက ဆည္းဆာရဲ႕ အလွေတြပင္ျဖစ္သည္။ ဒီအလွေတြကုိ အနားကြပ္ေပးတာကေတာ့ သူမရဲ႕ မိဘနွစ္ပါး အိမ္အျပန္ခရီးျဖစ္သည္ ။ သူမသည္ မိသားစုကို တြယ္တာသည္ ။ သူမတို႕ မိသားစုမွာ.ကဗ်ာေလးထဲကလုိ လက္ဆံုခင္းသည့္ ထမင္း၀ိုင္း မျဖစ္တာ အေတာ္ပင္ ၾကာခဲ့ေလျပီ..။

နွင္းဆြတ္ဆြတ္လမ္း

                                         ( ၁ )

နွင္း..က်ေနသည္။ ျဖဴျဖဴဆြတ္ဆြတ္ ဇာပ၀ါ လႊမ္းသိုင္းလို႕ နွင္းမံႈတို႕ ဆိုင္းေနသည္။ လမ္းကေလးေပၚမွာေရာ ၊ ရြက္ေၾကြတခ်ိဳ႕ေပၚမွာေရာ နွင္းက်ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္ေနသည္က အိမ္ေျခ အတန္ထူထပ္ေသာ  ရပ္ကြက္ငယ္ေလးအတြင္းမွ အလင္းဆိုင္ေလး တစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္နွင္႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ သက္ေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စားပြဲ၀ုိင္းတြင္ သက္ေအာင္ေသာက္လက္စ ပုလင္းေလးနွင္႕ တေယာတစ္လက္ရွိေနသည္။ မွိန္ပ်ပ် လမ္းမီးေရာင္ေအာက္၀ယ္ နွင္းပု၀ါက ထူထူထဲထဲပင္ ျခံဳသထားသည္။  ပတ္၀န္းက်င္ အျမင္အာရံုက အတိတ္ဆန္လြန္းစြာ မႈန္၀ါး၀ါး။ ထို မႈန္၀ါး၀ါးေအာက္၀ယ္ ဆိုင္ရဲ႕မ်က္ေစာင္းထိုးမွ လမ္းကေလး။ နွင္းမံႈတို႕ ေ၀႕၀ဲက်ဆင္းေနသည္႕ လမ္းကေလး။လမ္းကေလးကို စိုက္ၾကည္႕ရင္း ကၽြန္ေတာ္႕ရင္မွာ သိသိသာသာ ခုန္လာသည္။ထိုလမ္းကေလးထဲကို တိုး၀င္သြားမည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က တက္ခဲ႕ဖူးသည္႕ အလယ္တန္းေက်ာင္းကေလး ရွိမည္။ ထိုအလယ္တန္းေက်ာင္းကေလးကို ေက်ာ္၍ ဆက္သြားမည္ဆိုပါလွ်င္..နွင္း...
ခ်စ္ရပါေသာ နွင္း ေနထိုင္သည္႕ အိမ္ၾကီးကုိ ေရာက္ေပမည္။  အတိတ္က ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ကာ ရင္ထဲတြင္ အစိုင္အခဲတစ္ခုပမာ တည္ေနဆဲ။ သိပ္သည္းလာေသာ ေ၀ဒနာကို မခံစားနိုင္စြာပင္ သက္ေအာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဖြင္႕မိသည္။  အ၀ိဥာဏက နွင္းပြင္႕ကေလးေတြကေတာ႕ သူတို႕၏ ျဖဴစင္ျခင္းနွင္႕ သူတို႕၏သစၥာရွိမႈကို ျပေနသည္႕အလား  ဖြဲဖြဲသည္းသည္း က်ဆင္းေနဆဲပင္။ရင္ထဲမွာေရာ.. ရင္ထဲမွာလည္း နွင္းရွိေနသည္။ခ်စ္ရပါေသာ နွင္းရွိေနသည္။

ေလာင္းကစားသမား

မပီ၀ိုးတ၀ါး အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းက ေလာကကမၻာေျမကို သိမ္းပုိက္၀ါးမ်ိဳထားသည္။ဟိုနားက နီနီ ဒီနားက ၀ါ၀ါျဖင့္  တိမ္စအခ်ိဳ႕ကား ညေနဆည္းရီပန္းခ်ီကို အနားကြပ္ အလွခ်ယ္ေပးေနသကဲ့သို႕ ရွိေနသည္။ ပတၱျမားတစ္စကဲ့သို႕ ရဲရဲေတာက္ေနသည့္ အနီေရာင္ မ်က္လံုးၾကီးက ေလွ်ာက် ေပ်ာက္ကြယ္လုလု ရွိေနသည္။ မႈန္ရီ၀ိုးတ၀ါး ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ေနရင္းမွ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ကိုရင္ဣႏၵာ၀ုဓ ခံစားမိလိုက္သည္။  ေနေရာင္မျပင္းေတာ့ေသာ္လည္း ေန႕လည္က အရွိန္မေသေသးသျဖင့္ ေျမက အပူရွိန္ ဟပ္ေနသည္ကုိ လည္း တဆက္တည္း သတိျပဳမိလုိက္သည္ ။ ေဘးဘီကို မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာရာမွ  ေရွ႕မွာ မႈိင္းအုပ္အုပ္ျဖင့္ ရြာကေလးကို ေတြ႕ရေတာ့မွ ေျခလွမ္း၏ ျမန္နႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္သည္ ။ဇာတိရြာ ။ မိမိ၏  ေမြးဖြာရာ ေဒသ ။ အေမွာင္က အတန္ပင္ စုိးမိုးခဲ့ျပီမို႕အိမ္တခ်ိဳ႕မွာ မီးခြက္ကေလးမ်ားပင္ ထြန္းညွိထားေလျပီ ။ သြက္သြက္ကေလးပင္ ငယ္ဆရာရင္း ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားရွိရာ ေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္လာခဲ့သည္။

ရင္ေ၀းၾကယ္

အခ်ိန္က ရုပ္ဆိုးသူေတြပင္ လွပေစသည့္  ဆည္းရီ ေနညိုခ်ိန္။ ခင္ခင္တင့္ လယ္ကန္းသင္းရိုးေပၚမွာ ထိုင္၍ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္တခ်ိဳ႕နွင့္ မရုိးနုိင္ေသာ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနမိသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း   ` ငွက္တို႕သည္ပင္လွ်င္ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကပါလား ´ ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။  ဖုန္မ်ား ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ရြာအ၀င္လမ္းဆီသို႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း  အေဖနဲ႕ အေမ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္လာမွာပါလိမ့္ ဟူေသာအေတြးျဖင့္ ရင္ေမာမိရျပန္သည္။ ငွက္ကေလးေတြလိုပင္ အေဖနဲ႕ အေမ သူမတို႕ မိသားစုရွိရာသို႕ ျပန္လာေလလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မည္လဲ ။ သို႕ေသာ္ျငား သူမ၏ ထိုအေတြးသည္ မပီျပင္သည့္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ခင္တင့္ နားလည္မိပါသည္ ။ ဆည္းဆာေနေရာင္ေအာက္၀ယ္ ထုိင္ေနရင္းမွ ခင္ခင္တင္႕ စိတ္တို႕က အတိတ္ကာလဆီ အလည္တစ္ေခါက္ အေျပးေသာ့ေလျပီ ။
…………………………………………………………………………………………….

ရြာကေလးရဲ႕ က်န္းမာေရး

ေရွ႕ကို ေရာက္ေနေသာ နွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး သူၾကီး ဦးဘစီ ေတာ္ေတာ္ပင္ စိတ္ညစ္ေနသည္။ အျမဲတမ္းလိုလို ျပႆနာနဲ႕ ေနွာင္ဖြဲ႕ ထံုးရစ္ေနတဲ့ ဒီနွစ္ေယာက္ ။ ယခုလည္း ျပႆနာကို အထုတ္လိုက္ မ ျပီး သူေရွ႕ ေရာက္ေနသည္။ ရြာထဲမွာ ဟိုေနရာ ဒီေနရာ အျမဲ ျပႆနာျဖစ္လို႕ ရွင္းေနရတဲ့ အထဲ ဒီဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္က အျမဲတမ္း တေမွာင့္ ေနွာင့္ ေနွာင့္ေနတတ္သည္။။သူမ်ားေတြက တျခားလူနဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္ၾကတာမို႕ မေျပာသာေသာ္လည္း ဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကုိကေတာ့ သူတို႕ အခ်င္းခ်င္းျဖစ္ေသာ ျပႆနာ ျဖစ္သည္။ ။ျဖစ္ပံုက သူတို႕နွစ္ေယာက္ အေမြရထားေသာ ျခံၾကီးမွ စသည္။ကုိယ္စီ ကိုယ္စီ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ျခံ၀င္းၾကီးကို နွစ္ပုိင္းပိုင္း ခြဲယူထားရာမွ ယခုအခါ သူ႕ဘက္က က်ယ္လို႕ ငါ့ဘက္က က်ဥ္းလို႕ဆိုေသာ ေသးငယ္သည့္အျမင္ေတြနဲ႕ ဒီျပႆနာကို အစထူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ဦးဘစီ ေဒါပြတာက ဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္ကို ျဖစ္သည္။  မူလ စိတ္ရင္းေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေလာဘ၏  ညိႈ႕ယူျခင္းကို ခံထားရသည့္ သားေကာင္မ်ားပီပီ  ညီအစ္ကိုဆိုေသာ ေသြးကို မျမင္ေတာ့ပဲ သူတို႕မိန္းမမ်ား၏  ျပိဳင္ဆိုင္တတ္မႈအား အညြန္႕ထြက္ေစရန္ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ေပးသည့္သေဘာနွယ္
 ျဖစ္ေနျခင္းကို မသိသျဖင့္  ေဒါပြသည္။  အရင္ကလည္း ဒီလိုခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဦးဘစီ ရွင္းေပးလိုက္ရင္ ျငိမ္သြား ေက်ေအးသြားၾကျပီး သူတို႕မိန္းမေတြက မေက်နပ္ေၾကာင္း အသံေလးေတြ ထြက္လာရင္ ထျဖစ္တတ္ျပန္သည္။ အခုလည္း ဒီျပႆနာနွင့္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

ဥမၼတကရဲ႕ ပံုျပင္အို

ေအးဗ်ာ ခင္ဗ်ားက သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုလို႕သာ ေျပာျပရမွာ ၊ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က  “ျမႏွင္းဆီ ” ဆိုတဲ့ သူနဲ႕ပတ္သက္တာေတြကို ေမ့ထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီဗ် ၊ တျခားလူေတြဆို ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပရိုးလားဗ် ၊ ခင္ဗ်ားကုိသာ ခင္မင္ရင္းစြဲ ရွိလို႕ ေျပာျပတာ ။ မွတ္မွတ္ရရ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ စသိတာက ခုလို ေႏြလၾကီးဗ် ။ ရြက္၀ါေလးေတြ ေၾကြေနတာ ၊ ဥၾသငွက္ေတြရဲ႕ နာေပ်ာ္ဖြယ္ လြမ္းေတးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့  ခံစားတတ္ရင္ ေႏြရာသီဆိုတာကလည္း လြမ္းေမာ တပ္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ရာသီတစ္ခုပဲေလ ။  ေမ့ထားတာ ၾကာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စသိစဥ္တုန္းက သူ႕နာမည္ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ ျဖစ္ေနျပီ.....။ ဟာ......မဟုတ္ဘူး.. ၊ ခင္ဗ်ား ထင္သလို အင္မ္နီးရွား (amnesia ) မဟုတ္ဘူးဗ် ။ က်ဳပ္က သူနဲ႕ပတ္သက္တာေတြကို တမင္ေမ့ထားတာ ဘာေရာဂါမွ မဟုတ္ဘူး ။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ..။ အဲ.......ေနဦးဗ် ၊ ထားပါေတာ့ ဆိုမွ သတိရတယ္ ။ သူ႕နာမည္က “ ထား ” ဗ် ။

ရင္ခြင္ဦးက ေစာင့္လို႕ၾကိဳေနမယ္

ဘ၀မွာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းဆိုတာ ရွိပါေစ မမေမ ။ အဲ့ဒီလိုပဲ ကြန္းေထာက္နားခိုရာ သံသရာဘံုတေကြ႕မွာ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ျခင္းဆိုတာလည္း ရွိပါေစ မမေမ ။စြန္႕ခြါထြက္သြားေသာ သူတစ္ေယာက္အား တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ မရွိေသာ လုပ္ရပ္လို႕ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပင္ ဆိုၾကစမ္းပါေစ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္တဲ့ မမေမကို  ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ခႏၶာျမဲသေရြ႕  တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမွာပါ ။ အခုဆိုရင္ ေႏြကိုေတာင္ ေရာက္လာျပီ မမေမ ။ တစ္ခ်ိန္က မမေမ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေႏြဦးေလ ။  ေဟာဟုိ ေႏြကဗၺလာ ေလဟာနယ္ထဲမွာ ရြက္၀ါေတြကေတာ့ ေ၀႕ေ၀႕၀ဲ၀ဲ နဲ႕ ရြက္ေၾကြပြဲကို ႏႊဲေနၾကျပီ မမေမ ။ ခ်စ္တဲ့ မမေမရဲ႕ ရင္ထဲမွာလည္း ရြက္၀ါကိုေျခြျပီး ရြက္သစ္ကို ေ၀ေစတဲ့ ပင္အိုလို  ေနွာင္းျမည့္သြားေလတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးကို  ကန္႕လန္ကာ ခ်ျပီး စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႕ ေမာင့္ရင္ခြင္ကို ျပန္လာမယ္ ဆိုလွ်င္ျဖင့္................။

ရိုက္ခတ္လာေသာ အေတြးစမ်ား

ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေနွာင္းေနွာင္းနဲ႕ သြားလာေနတဲ့ မိန္းမလ်ာတို႕ ၊ နတ္ကေတာ္တို႕ကုိျမင္တိုင္း က်ဳပ္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ေနစိုးကုိ သတိရမိပါရဲ႕ ။ အဲ့ဒီလိုပဲ ေနစုိးအစ္ကို က်ဳပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၾကီး ဘမိုးကိုလည္း မေမ့ခဲ႕ပါဘူး ။ျဖစ္ပံုက ဒီလို ။


          ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥





ရြာထဲမွာ ဘမိုးေဟ့ ဆုိလုိက္တာနဲ႕ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ ပြဲျပီးမီးေသပဲ.။ သူၾကီးနဲ႕ ရြာဦးဆရာေတာ္က လြဲရင္ ဘမုိးေၾကာက္တာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ၊ လူမိုက္လားဆိုေတာ့လည္း မုိက္ေတာ့ မိုက္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ အလကားေနရင္း သူမ်ားကို ျပႆနာ လုိက္ရွာတတ္တဲ့ အစားထဲလည္း မပါဘူး ၊ သူေကာင္းေနခ်ိန္ေတာ့ ေခါင္းေပၚတတ္နင္းသြားသြား ဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳး ၊အဲ...မမူးရင္ေပါ့ေလ ။ မူးလာရင္ေတာ့ ဟဲဟဲ ..သိတယ္မို႕လား .၊ ဘမိုးေလ.. ။

ထမီ ကၽြတ္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေရာဂါမ်ား

         

ျပာသိုလ္လဆန္းေရာက္ကတည္းက တစ္ဖြဲ႕လံုး ရင္ခုန္ေနၾကျပီ ၊ ရင္ခုန္ရမယ္ေလ..၊ ျပာသိုလ္ လျပည့္ေန႕ဆိုတာက ကိုယ့္ဇာတ္ိေက်းရြာရဲ႕ နွစ္စဥ္နွစ္တိုင္း က်င္းပျမဲျဖစ္တဲ့ “ ဗုဒၶပူဇနိယ ပြဲနဲ႕သံဃာ့ဒါန ဆြမ္းဆန္စိမ္း ေလာင္းလွဴပြဲ ” ရွိတာကိုး....။ ဒီေတာ့ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္ဇာတိအစြဲကေတာ့ မေပ်ာက္ဘူးေပါ့..။ 


ရြာကလူေတြကေတာ့ ဒီနွစ္ဘုရားပြဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမယ္ မသိဘူး..၊ ဒီကလူေတြကေတာ့ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲေနျပီ..၊ တစ္ေယာက္ကို ပိုက္ဆံနည္းနည္းဆီစုျပီး ျပာသုိလ္လျပည့္ေန႕မွာ ၀ိုင္း၀န္းခ်က္ျပဳတ္ကာ
စက္ရံုက ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို ေကၽြးမယ္ ၊ ေန႕ခင္း အေအးတိုက္မယ္ ၊ညက်ရင္ လက္ဖက္သုပ္ ေကၽြးမယ္ ။ ဆိုျပီး  အစီအစဥ္ေတြဆြဲျပီး ကိုယ့္ ဆိုင္ရာဆုိင္ရာေလးေတြကို တာ၀န္ယူထားၾကတယ္ ၊ဒီလိုနဲ႕ လျခမ္းေလးက ေကြးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့  ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္း ေႏြရာသီ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းက ဖန္လာတယ္ ၊တျခား ဟုတ္ပါရိုးလား ၊ မေလးရွားမွာပဲ တျခားစက္ရံုမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲက သူ႕ဆီကလူေတြကို “ တို႕ရြာမွာ ဒီပြဲက သိပ္စည္တာ ၊ ေနာက္ျပီး တို႕ငယ္ငယ္ကဆို  ရြာကလူေတြ စုျပီး “အရပ္ဇာတ္ ” ကၾကတာ ”  ဘာညာ ဆိုျပီး ၾကြားထားတာ ။

ဒိုင္နွင့္ အနီကဒ္မ်ား

“ေတာက္ ဒါ တမင္ညစ္တာကြာ အ၀ါကဒ္ေလာက္ပဲ ေပးရမယ့္ဟာ ၊ ဒိုင္ တမင္ညစ္တာကြ ”


မေက်မနပ္နွင့္ ပြင့္အံထြက္လာေသာ စိုးေမာင္ရဲ႕ စကားသံေၾကာင့္ တစ္၀ုိင္းလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားသည္..။
ဆိုင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြကလည္း ပြစိပြစိနဲ႕ အသံေတြ ထြက္လာသည္.။. .။ စကားအားလံုးရဲ႕ လားရာဇစ္ျမစ္ကေတာ့ “ ဒိုင္ညစ္တယ္ ” ဆိုေသာ စကားကုိသာ......။
ေဘာလံုးပြဲသာ ျပီးသြားတယ္  စကားသံေလးေတြကေတာ့ အေတာမသတ္နုိင္ေသး.။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၀ုိင္း....။


“ ျပိဳင္ပြဲ တစ္ခုမွာ ဒိုင္ဆိုတာ အလြန္အေရးၾကီးတယ္ကြ.၊ သူ႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ နည္းနည္းေလး လြဲေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းတာနဲ႕ ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့သူေတြအဖို႕ ၾကီးမားတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈၾကီး ျဖစ္ေပၚေစနိုင္တယ္.”

စိုးေမာင္ရဲ႕အဆိုကို ေအာင္ေက်ာ္က
“ ဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ေဟ့..အထူးသျဖင့္ ဒုိင္ဆိုတာ တရားသူၾကီးနဲ႕ ပမာတူတယ္..၊ ေစာေစာက ေဘာလံုးပြဲကိုပဲ
ၾကည့္ေလ ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ မွန္သည္ျဖစ္ေစ သူ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ပဓာန ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွေျပာလို႕
မရေတာ့ဘူး”

ေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ကိုထြန္းညြန္႕က ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ လွည့္၍


“ မိုးၾကီး ျငိမ္လွခ်ည္လား ”

သစၥာတရား

က်ဳပ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေျမြေပြးတို႕ ၊အနာၾကီးေရာဂါတို႕ ၊ ဒါမွမဟုတ္ တေယာသံႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလးတို႕
ေတြ႕ရ ၾကားရတိုင္း ..က်ဳပ္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္က က်ဳပ္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ငတင့္ၾကီးကို
ေျပးျမင္ေနမိေတာ့တာပါပဲ….။ၾကာေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ပါျပီ…၊ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြက
ျပန္စဥ္းစားလိုက္တုိင္း ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ရွင္းလင္း ျပက္သားေနဆဲပါပဲ……။။

ဒုတိယအၾကိမ္ ေမြးဖြားျခင္း

“ ၀ုန္း ”
“ မလုပ္ဘူး..မလုပ္နုိင္ဘူး...ငါဘယ္ေတာ့ ဒီလိုလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး ”

က်ဳပ္ရဲ႕ ရင္ကို “ ၀ုန္း” ကနဲ လာမွန္တဲ့ အသံနဲ႕အတူ ေနာက္က ကပ္ပါလာတဲ့ အသံေတြကုိပါ ၾကားလိုက္ရတာမို႕ က်ဳပ္ လန္႕ျပီး နိုးသြားတယ္ ။ အဲ.....နိုးတယ္.........။ ဒီစကား တယ္ေတာ့ မမွန္လွဘူး...။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့
က်ဳပ္က အိပ္မွ မအိပ္တာ ဘယ္လိုလုပ္ နိုးတယ္ ဆိုတာ ရွိမွာလဲ....၊ဒီေတာ့ က်ဳပ္ သတိ၀င္လာတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့.။
က်ဳပ္ ကမန္းကတန္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့...က်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့သူနွစ္ေယာက္ ..။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒါသေတြ
ထြက္ေနတဲ့ မ်က္နွာနဲ႕ .မ်က္၀န္းမွာလည္း မ်က္ရည္စေတြကို ေတြ႕ေနရတယ္ ၊ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့
မ်က္နွာက မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္း ။တူညီတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ သူတို႕နွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ မ်က္နွာမွာ ေၾကကြဲဆို႕နင့္ေနတဲ့
အရိပ္ေတြ ျဖာထြက္ေနတာပါပဲ.....။

ေကြးေသာလက္ မဆန္႕မီ၀ယ္

ညကေမွာင္လာျပီဆိုေပမယ့္ နွစ္ေပမီးေခ်ာင္းေလးေတြ ထြန္းထားလို႕ အလင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရွိေနေသးသည္။မီးေရာင္ေအာက္မွာ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု ထုိင္ေနၾကာေသာ သူေတြကေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ေျပာမဆံုူးေသး။တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း “ေတာက္” တစ္ေခါက္ေခါက္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ယူက်ံဳးမရဟန္။ေခ်ာင္ခပ္က်က်မွာ ၀ုိင္းဖြဲ႕ထိုင္ေနတဲ့ ဖဲသမားအုပ္စုကေတာ့ ယခုခ်ိန္မွာ ဒီအေၾကာင္းကို သူတို႕လက္ထဲက ဖဲတစ္ခ်က္ေလာက္ စိတ္၀င္စားေတာ့မည္ မထင္။ျပီးဆံုးသြားျပီ ဆိုေပမယ့္ ဂယက္ေလးကေတာ့ က်န္ခဲ့ျမဲပဲေလ။

အေဖ၀မ္းသာနိုင္ပါေစ

ေလာကထဲကို “အူ၀ဲ ” လို႕ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ကာ ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္ကေတာ့ သူရွိေကာင္း ရွိေနနိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမွန္းသိပါျပီ ဆိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူမရွိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို မျမင္ဖူးလိုက္ပါဘူး ။မမွတ္မိတာလညး္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ သူ ။သို႕မဟုတ္ ။အေဖ။ “အေဖ”ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ နာမ္စားကို သူမ်ားေတြ ေခၚတိုင္း ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလးနဲ႕ ထိရွနာက်င္ မိတာကို ကၽြန္ေတာ့ဘာသာ အသိဆံုူး။ငယ္ငယ္တညး္က ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ အေမကလညး္ ကၽြန္ေတာ္ ငါးနွစ္သားအရြယ္မွာ ဆံုူးသြားတယ္။ အားငယ္ရေပမယ့္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ့ ဦးေလးေအာင္လူ ရွိေနတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေလာကၾကီးကို ဘာမထီ စိတ္ထားနဲ႕ ေလွ်ာက္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။

တံဆိပ္မလိုေသာ အကၡရာေလးမ်ား

ရႈမဆံုးေတာ့ျပီ........စိမ္းလဲ့လဲ့နွစ္စဥ္........လယ္ကြင္းေတြက တေမွ်ာ္.......တေခၚ  စိုေျပလြင္........ရိပ္သိမ္းခ်ိန္
ဆိုျပန္လွ်င္........၀င္းမွည့္ေရႊစင္အိလို႕ပင္.....စပါးအနွံေတြနဲ႕......အသီးေတြ.....သန္ျမန္ေအာင္.......ျမင္။။။
ဆရာျမိဳ႕မျငိမ္းရဲ႕“လူခၽြန္လူေကာင္း” သီးခ်င္းထဲမွ အစဆံုး အပိုဒ္ကို ၾကားတိုင္း လြန္ခဲ့ေသာ အတိတ္ကာလတြင္
ေက်းလက္ဇာတိရြာေလးမွ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလးျဖစ္သူ ေျပာေသာ စကားမ်ားနွင့္....စိတ္ညစ္၍
ပိုးသတ္ေဆး ေသာက္ခဲ့ေသာ္လည္း မေသေသာ မမိေငြကို ေျပးျမင္ၾကားေယာင္မိျမဲပင္..........။

ပိေတာက္နွင့္ ပမာတူေသာ

ေႏြ။ၾကည့္ေလရာရာ၌ရြက္၀ါတို႕တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြ၍ေလတြင္ေ၀့၀ုိက္ကာေျမေပၚမွာခ၀ပ္စင္း
ျပီးေလ်ာင္းသက္ေစေသာေႏြ။ေတာင္မွေျမာက္၊ေျမာက္မွေတာင္၊ဘယ္ကိုပဲၾကည့္ၾကည့္
ရုိးတံျပိဳင္းျပိဳင္းတို႕နဲ႕ ပင္အို ပင္ပ်ိဳတို႕ကေႏြရဲ႕သ႑ာန္ကိုထုပ္ေဖာ္ေနသည္။
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ၾကားရေသာေႏြေတးရွင္ဥၾသငွက္ရ႕ဲအသံကေႏြရဲ႕သဘာ၀ကိုပုိ၍ပီျပင္ေစ
သည္။အင္းးးးးးေႏြ။ သည္ေႏြ။

နွင္းမႈန္ထဲမွ လြမ္းေနသူ

ည။တိတ္ဆိတ္ေအးျမေသာေဆာင္းည။ေငြနွငး္မႈန္တို႕ကခုန္ဖ်န္းပတ္၍ေျမာက္ျပန္ေလတို႕ တုိက္ခက္ေနေသာေဆာင္းညတြင္
ေငြလကမႈန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္ျဖင့္တစ္ရြာလံုးေပၚျဖန္႕က်က္ထားသည္။ သုိ႕ေသာ္ေဆာင္းည၏အလွတရားသည္ကၽြန္ေတာ္နွင့္
မဆိုင္သေယာင္ခပ္စိမ္းစ္ိမ္းရွိလွသည္။ေအးျမေသာေဆာင္းညတြင္ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ပူေလာင္ေနသည္။တစ္ရြာလံဳးပင္အိပ္ေမာ
က်ေနေရာ့မည္။အိပ္မေပ်ာ္သူကကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာရွိသည္ထင့္။

ပုထုဇေနာ ဥမၼာတေကာ

က်ဳပ္နာမည္က ေက်ာ္စြာ။ က်ဳပ္လိပ္စာလား။ အင္း... ခင္ဗ်ားသိခ်င္ရင္ေတာ့ ေျပာျပရတာေပါ့။ က်ဳပ္ေမြးတာက ေယာနယ္က ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ေမြးတာ။ငါးနွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေတာင္ၾကီးဘက္ကို ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ေဟာ.....ဘာၾကာလို႕လဲ။က်ဳပ္ ခုနွစ္နွစ္သားေရာက္ေတာ့ မိုးကုတ္ဘက္ ေရာက္သြားျပန္ေရာ။
ေနာက္ေတာ့....မႏၱေလး။ေနာက္ေတာ့.....ရန္ကုန္.......။ေနာက္ေတာ့..........။ေနာက္ေတာ့....................။

သခြတ္ပန္းရဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ေရး ရာဇ၀င္

ကမၻာေပၚမွာ အၾကာဆံုး စစ္ပြဲကို ခင္ဗ်ား သိလား။ အင္းး။

က်ဳပ္ေမးလို႕သာ ေမးရတာပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေၾသာ္...ခင္ဗ်ားက သိတယ္လား။

ဆိုစမ္းပါဦး ဒါဆို။ ဘာဗ်၊ ခရူးဆိတ္ စစ္ပြဲ ဟုတ္လား။ က်ဴပ္ကေတာ့ ဗဟုသုတ နည္းတယ္ပဲ ေျပာေျပာ

မၾကားဖူးဘူးဗ်။ေၾသာ္......အင္းအင္း..။ခရစ္ယာန္နဲ႕ အစၥလာမ္နဲဲ႕ ျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရး စစ္ပြဲလား။

လုပ္စမ္းပါဦး ။ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ၾကာျပီလဲဆုိတာကို က်ဳပ္ သိပ္စိတ္၀င္စားတယ္။

နွစ္ေပါင္းေလးရာ ေက်ာ္ျပီ ဟုတ္လား။ဟားဟား....။ ခင္ဗ်ားက သိပ္ရယ္စရာ ေျပာတဲ့သူပဲဗ်။

ဟားဟား...။ က်ဳပ္သိပ္သေဘာက်တယ္ဗ်ာ။ဘာတဲ့ နွစ္ေပါင္းေလးရာ တဲ့လားဗ်ာ။

ဒီမွာ ခင္ဗ်ား မေသမျခင္း မွတ္ထားဗ်။ ကမၻာေပၚမွာ အၾကာဆံုး စစ္ပြဲက က်ဳပ္ ဦးေဆာင္ျပီး

တိုက္ေနတဲ့ စစ္ပြဲဗ်။ဘာလဲ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိ ေရာမက သူရဲေကာင္း စစ္သည္ တဦးလို႕ ထင္ေနလို႕လား။မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ဳပ္ အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ား မသိလို႕ မဟုတ္ပါဘူး ။  ခင္ဗ်ား သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားမွာ ကိုယ္ခ်င္း  စာတရား နည္းပါးေနတယ္။ခင္ဗ်ား က်ဳပ္တို႕ကို ေမ့ထားတယ္။ ခင္ဗ်ား သိေအာင္ ေျပာျပမယ္။ေလာကမွာ တိုက္ပြဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း

ဒါေတြ ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားက သတိမမူလို႕ပါ။ က်ဳပ္ကို ခင္ဗ်ား စိတ္၀င္စား  ေနျပီမို႕လား။

က်ဳပ္ေျပာတဲ့ တိုက္ပြဲကိုလည္း ခင္ဗ်ား သိခ်င္ေနျပီမို႕လား။။ဒီလိုေလဗ်ာ။။။။။။