ၾကယ္ေတြစံုတဲ႕ ေကာင္းကင္

 မခမ္းမနား ၊ မဆန္းျပားလည္း
စြမ္းအားျပည့္စံု ၊ ေမႊးနံထံုသည္
လက္ဆံုခင္းသည္ ့ ထမင္း၀ိုင္း ။

 အြန္လိုင္းေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ တင္ထားေသာ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္အျပီး သူမရင္ထဲ သိမ့္သိမ့္ေလး လႈပ္ရွားသြားသည္ ။ ေန႕တစ္ေန႕တာတြင္ သူမအတြက္ အပူေလာင္ဆံုး အခ်ိန္သည္ မနက္ခင္းျဖစ္ျပီး အေအးျမဆံုး အခ်ိန္သည္ ဆည္းဆာရီ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ ။
မနက္ခင္းဆိုလွ်င္ အေဖနဲ႕ အေမတို႕က အိမ္ကေန ထြက္ျပီး ရံုးသို႕ သြားသည္။ တစ္ေန႕လံုး အိမ္ထဲမွာ သူမ တစ္ေယာက္သာ ရွိသည္မို႕ မနက္ခင္းကို သူမ မုန္းသည္ ။ ညေနခင္းကိုေတာ့ခ်စ္သည္ ။ တိမ္အလႊာေတြက ဇာပ၀ါကြန္႕သလို အတြန္႕ အတြန္႕ေတြက တစ္မ်ိဳး ၊ ဟိုးးးးးအထက္သို႕ ေထာင္တက္ေနသည္က တစ္ဖံု ၊ ငိုရဖန္မ်ား၍ နီရဲ မို႕အစ္ေနေသာ မ်က္လံုး ပံုစံကဲ့သို႕ ေနမင္းၾကီး ၊ ဆုိင္ရာ ဆိုင္ရာ ဌာေနသို႕ ျပန္ေနေေသာ ငွက္အုပ္မ်ား ။ ဒီျမင္ကြင္းေတြက ဆည္းဆာရဲ႕ အလွေတြပင္ျဖစ္သည္။ ဒီအလွေတြကုိ အနားကြပ္ေပးတာကေတာ့ သူမရဲ႕ မိဘနွစ္ပါး အိမ္အျပန္ခရီးျဖစ္သည္ ။ သူမသည္ မိသားစုကို တြယ္တာသည္ ။ သူမတို႕ မိသားစုမွာ.ကဗ်ာေလးထဲကလုိ လက္ဆံုခင္းသည့္ ထမင္း၀ိုင္း မျဖစ္တာ အေတာ္ပင္ ၾကာခဲ့ေလျပီ..။

နွင္းဆြတ္ဆြတ္လမ္း

                                         ( ၁ )

နွင္း..က်ေနသည္။ ျဖဴျဖဴဆြတ္ဆြတ္ ဇာပ၀ါ လႊမ္းသိုင္းလို႕ နွင္းမံႈတို႕ ဆိုင္းေနသည္။ လမ္းကေလးေပၚမွာေရာ ၊ ရြက္ေၾကြတခ်ိဳ႕ေပၚမွာေရာ နွင္းက်ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္ေနသည္က အိမ္ေျခ အတန္ထူထပ္ေသာ  ရပ္ကြက္ငယ္ေလးအတြင္းမွ အလင္းဆိုင္ေလး တစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္နွင္႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ သက္ေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စားပြဲ၀ုိင္းတြင္ သက္ေအာင္ေသာက္လက္စ ပုလင္းေလးနွင္႕ တေယာတစ္လက္ရွိေနသည္။ မွိန္ပ်ပ် လမ္းမီးေရာင္ေအာက္၀ယ္ နွင္းပု၀ါက ထူထူထဲထဲပင္ ျခံဳသထားသည္။  ပတ္၀န္းက်င္ အျမင္အာရံုက အတိတ္ဆန္လြန္းစြာ မႈန္၀ါး၀ါး။ ထို မႈန္၀ါး၀ါးေအာက္၀ယ္ ဆိုင္ရဲ႕မ်က္ေစာင္းထိုးမွ လမ္းကေလး။ နွင္းမံႈတို႕ ေ၀႕၀ဲက်ဆင္းေနသည္႕ လမ္းကေလး။လမ္းကေလးကို စိုက္ၾကည္႕ရင္း ကၽြန္ေတာ္႕ရင္မွာ သိသိသာသာ ခုန္လာသည္။ထိုလမ္းကေလးထဲကို တိုး၀င္သြားမည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က တက္ခဲ႕ဖူးသည္႕ အလယ္တန္းေက်ာင္းကေလး ရွိမည္။ ထိုအလယ္တန္းေက်ာင္းကေလးကို ေက်ာ္၍ ဆက္သြားမည္ဆိုပါလွ်င္..နွင္း...
ခ်စ္ရပါေသာ နွင္း ေနထိုင္သည္႕ အိမ္ၾကီးကုိ ေရာက္ေပမည္။  အတိတ္က ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ကာ ရင္ထဲတြင္ အစိုင္အခဲတစ္ခုပမာ တည္ေနဆဲ။ သိပ္သည္းလာေသာ ေ၀ဒနာကို မခံစားနိုင္စြာပင္ သက္ေအာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဖြင္႕မိသည္။  အ၀ိဥာဏက နွင္းပြင္႕ကေလးေတြကေတာ႕ သူတို႕၏ ျဖဴစင္ျခင္းနွင္႕ သူတို႕၏သစၥာရွိမႈကို ျပေနသည္႕အလား  ဖြဲဖြဲသည္းသည္း က်ဆင္းေနဆဲပင္။ရင္ထဲမွာေရာ.. ရင္ထဲမွာလည္း နွင္းရွိေနသည္။ခ်စ္ရပါေသာ နွင္းရွိေနသည္။

စကားစျမည္ စိုက္ခင္း

                                  (  ၁  )

ရာသီကား ေဆာင္းခိုငွက္တို႕  နႈတ္ဆက္ လက္ျပ၍ ေႏြက ျမဴမင္းလြင္ ဇာပ၀ါကို  သင္တိုင္းျခံဳကာစ။ ေရာ္ရြက္တို႕ကား ေ၀၀ဲ႕က်ဆင္း 

ေျမသို႕နင္းကာ ေလအေ၀ွ႕ လမ္းထေလွ်ာက္တတ္ေသာ ေႏြဦးရာသီ။ အညာေႏြက ပူပင္ပူျငားေသာ္လည္း ျဖဴးျဖဴးဖ်ပ္ဖ်ပ္ တိုက္ခတ္ေဆာ္ေသြးသည္႕ ေလေအးေအးေၾကာင္႕ ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ အခ်ိန္က ေနျခည္ခ်ဳပ္စ ဆည္းရီညေန။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနသည္က မင္းလြင္မိႈင္းမိႈင္း ဆိုင္းဆိုင္းေ၀႕ေ၀႕ ေငြ႕ေငြ႕ျမဴခိုး  ထန္းပင္တို႕ ၾကီးစိုးသည္႕  ေတာတန္းတစ္ေနရာမွ လက္စိုက္ခင္းကေလးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ မိုးကို အားျပဳရရွာသည္႕ အညာေျမက ေတာင္သူေတြ အဖို႕ ယခုလို ေႏြရာသီက အားလပ္ခ်ိန္ အေတာ္ရေသာ ရာသီတစ္ခုျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ျငား သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းျဖစ္သူက လက္စိုက္ခင္းေလး လုပ္ထားသည္ ဆိုသျဖင္႕ ဒီလက္စိုက္ခင္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ လယ္က တစ္ဧကေလာက္ေတာ႕ ရွိမည္ထင္သည္။ ထိုအထဲတြင္ ၊ ဘူး၊ ခရမ္း ၊ သခြါး၊ ဖရဲ၊ ပဲ၊ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ရုန္းပတီ၊ ဆလပ္၊ သီးပင္၊ စားပင္ေပါင္း စံုသည္။ စိုက္ခင္းရဲ႕ အလယ္မက်တက်ေလာက္မွာ ေရဘံုဘိုင္တစ္ခုကို ေမာင္းျဖင္႕ ဆြဲလႈပ္နိုင္ရန္ စီမံထားျပီး ေဘးမွ ၀ါးတိုင္ေလးေတြ စိုက္ကာ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း တဲေလး တစ္လံုး ရွိေနသည္။ စိုက္ခင္းအစြန္ သနပ္ပင္ရိပ္မွာေတာ႕ လူေနတဲေလးတစ္လံုး ထိုးထားသည္။ မဆိုး..။ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ ရာသီက ေႏြဦး။ မင္းလြင္နဲ႕ျမဴခိုးတို႕က နယ္တစ္ခြင္ကို ပါးပါးလ်လ် ေဆးျခယ္ထားသည္။အခ်ိန္က ဆည္းဆာလ်လ်။ ေႏြလြင္ျပင္ကြင္းက်ယ္က်ယ္ အလယ္မွ စိမ္းစိမ္းစိုစို လက္စိုက္ခင္းနွင္႕ တဲေလးတစ္လံုး။ ပန္းခ်ီပင္ ဆန္ေသးေတာ႕သည္။

ဖူးပြင္႕လာေသာ အနုပညာပန္းမ်ား

`ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ ကမၻာ´

ဖြင္႔ထားတဲ႔ မ်က္စိမွာ သူငယ္အိမ္ဟာ အေရွ႕မွ အေနာက္ ေတာင္မွ ေျမာက္သုိ႔

ဘဝဟာအဆံုးကစၿပီး အဆံုးမွာဆံုးဖို႔ စလာတယ္
သစ္ရြက္ေတြေၾကြသြားသလား ရထားဟာပ်ံသြားသလား
ေမးခြန္းမ်ားထဲ နားသူငယ္ ႀကီးေကာင္ဝင္လာသလို

လြင္ျပင္လိုမ်ိဳး သတ္ကြင္းလိုမ်ိဳး တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကပ္
အခိုးတလူလူ အေငြ႕တလူလူ သူတို႕လူတဲ႕လား ေမေမ

စာအုပ္မ်ားအား ခံစားျခင္း

`ေမာင္႕ဘ၀ ညအလားကြယ္ ´

ေမတၱာနွင္းဆြတ္ဖ်န္းလို႕
ေအးခ်မ္းတဲ႕ ပန္းဖူးငံု
လန္း၀င္႕ေမႊးထံု ။

ေမတၱာျခံဳ
သစၥာလံုပါတဲ႕ နွစ္ဦးသား ။
ရွင္းခက္ပါသေလ
ျငင္းလွ်က္ဗ်ာေပြအပူမိျပန္ေပါ့
မခ်ိဟန္တမင္ထိန္းကာ
စိမ္းခဲ့တကား။

ေလာင္းကစားသမား

မပီ၀ိုးတ၀ါး အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းက ေလာကကမၻာေျမကို သိမ္းပုိက္၀ါးမ်ိဳထားသည္။ဟိုနားက နီနီ ဒီနားက ၀ါ၀ါျဖင့္  တိမ္စအခ်ိဳ႕ကား ညေနဆည္းရီပန္းခ်ီကို အနားကြပ္ အလွခ်ယ္ေပးေနသကဲ့သို႕ ရွိေနသည္။ ပတၱျမားတစ္စကဲ့သို႕ ရဲရဲေတာက္ေနသည့္ အနီေရာင္ မ်က္လံုးၾကီးက ေလွ်ာက် ေပ်ာက္ကြယ္လုလု ရွိေနသည္။ မႈန္ရီ၀ိုးတ၀ါး ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ေနရင္းမွ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ကိုရင္ဣႏၵာ၀ုဓ ခံစားမိလိုက္သည္။  ေနေရာင္မျပင္းေတာ့ေသာ္လည္း ေန႕လည္က အရွိန္မေသေသးသျဖင့္ ေျမက အပူရွိန္ ဟပ္ေနသည္ကုိ လည္း တဆက္တည္း သတိျပဳမိလုိက္သည္ ။ ေဘးဘီကို မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာရာမွ  ေရွ႕မွာ မႈိင္းအုပ္အုပ္ျဖင့္ ရြာကေလးကို ေတြ႕ရေတာ့မွ ေျခလွမ္း၏ ျမန္နႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္သည္ ။ဇာတိရြာ ။ မိမိ၏  ေမြးဖြာရာ ေဒသ ။ အေမွာင္က အတန္ပင္ စုိးမိုးခဲ့ျပီမို႕အိမ္တခ်ိဳ႕မွာ မီးခြက္ကေလးမ်ားပင္ ထြန္းညွိထားေလျပီ ။ သြက္သြက္ကေလးပင္ ငယ္ဆရာရင္း ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားရွိရာ ေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္လာခဲ့သည္။

ကဗ်ာတိုနွစ္ပုဒ္

`ေခတ္ဆိုး ´


ဆႏၵကင္းလည္း
အေမွာင္ထဲမွာ
အျမဲေလွ်ာက္ေနရဦးမည္ ။




`အိပ္မက္ေၾကြတဲ႕ည ´


အလင္းမႈန္ပ်ပ်
ဆိတ္ဖလူးနံ႕ သင္းျမျမ
ဆႏၵေတြ ေျမခ ။


ဆႏၵမြန္ျဖင္႕ ..လြမ္းေနာင္ ။

မိုးေမွ်ာ္တဲ႕ေတး

၀ဇၨံဳမာလီ   ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟည္း

သံစံုတီး၍   ထီးမဲ ရံမိုး

တိမ္ေငြ႕ခိုး တို႕

ကုိးခ်က္နယ္စံု    ကုိယ္၀တ္ျခံဳကာ

မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္း  မိုးနတ္မင္းတို႕ 

စစ္ခင္းရန္မူ  ေဒါသဆူလည္း  ..။

လူ႕ျပည္တို႕ရြာ  နယ္ေျမမွာကား

လယ္ယာေသြ႕ေျခာက္  မိုးတစ္ေပါက္မွ်

ျဖိဳးေဖ်ာက္မမည္  မပီဂီတ

မလွယာေျမ   မေ၀သစ္ေတာ

စိမ္းေရာမမႈ   ဥတုမၾကည္

ေျမသည္ အက္ေၾကာင္း  ဖုန္ေထာင္းေထာင္းနွင္႕

ခေယာင္းေျမေတြ   ေ၀ခဲ႕ျပီ ။

ရင္ေ၀းၾကယ္

အခ်ိန္က ရုပ္ဆိုးသူေတြပင္ လွပေစသည့္  ဆည္းရီ ေနညိုခ်ိန္။ ခင္ခင္တင့္ လယ္ကန္းသင္းရိုးေပၚမွာ ထိုင္၍ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္တခ်ိဳ႕နွင့္ မရုိးနုိင္ေသာ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနမိသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း   ` ငွက္တို႕သည္ပင္လွ်င္ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကပါလား ´ ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။  ဖုန္မ်ား ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ရြာအ၀င္လမ္းဆီသို႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း  အေဖနဲ႕ အေမ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္လာမွာပါလိမ့္ ဟူေသာအေတြးျဖင့္ ရင္ေမာမိရျပန္သည္။ ငွက္ကေလးေတြလိုပင္ အေဖနဲ႕ အေမ သူမတို႕ မိသားစုရွိရာသို႕ ျပန္လာေလလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မည္လဲ ။ သို႕ေသာ္ျငား သူမ၏ ထိုအေတြးသည္ မပီျပင္သည့္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ခင္တင့္ နားလည္မိပါသည္ ။ ဆည္းဆာေနေရာင္ေအာက္၀ယ္ ထုိင္ေနရင္းမွ ခင္ခင္တင္႕ စိတ္တို႕က အတိတ္ကာလဆီ အလည္တစ္ေခါက္ အေျပးေသာ့ေလျပီ ။
…………………………………………………………………………………………….

မီးေတာက္သစ္ပင္

ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ႕ အိပ္မက္

 ေငြက်ပ္ေလာက္ အရာမေရာက္တဲ႕  အမွန္တရား

 ျဖစ္စဥ္ေတြက တျဖည္းျဖည္း ခါး..ခါး..လာ ။