စာအုပ္မ်ားအား ခံစားျခင္း

`ေမာင္႕ဘ၀ ညအလားကြယ္ ´

ေမတၱာနွင္းဆြတ္ဖ်န္းလို႕
ေအးခ်မ္းတဲ႕ ပန္းဖူးငံု
လန္း၀င္႕ေမႊးထံု ။

ေမတၱာျခံဳ
သစၥာလံုပါတဲ႕ နွစ္ဦးသား ။
ရွင္းခက္ပါသေလ
ျငင္းလွ်က္ဗ်ာေပြအပူမိျပန္ေပါ့
မခ်ိဟန္တမင္ထိန္းကာ
စိမ္းခဲ့တကား။

ေလာင္းကစားသမား

မပီ၀ိုးတ၀ါး အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းက ေလာကကမၻာေျမကို သိမ္းပုိက္၀ါးမ်ိဳထားသည္။ဟိုနားက နီနီ ဒီနားက ၀ါ၀ါျဖင့္  တိမ္စအခ်ိဳ႕ကား ညေနဆည္းရီပန္းခ်ီကို အနားကြပ္ အလွခ်ယ္ေပးေနသကဲ့သို႕ ရွိေနသည္။ ပတၱျမားတစ္စကဲ့သို႕ ရဲရဲေတာက္ေနသည့္ အနီေရာင္ မ်က္လံုးၾကီးက ေလွ်ာက် ေပ်ာက္ကြယ္လုလု ရွိေနသည္။ မႈန္ရီ၀ိုးတ၀ါး ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္ေနရင္းမွ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ကိုရင္ဣႏၵာ၀ုဓ ခံစားမိလိုက္သည္။  ေနေရာင္မျပင္းေတာ့ေသာ္လည္း ေန႕လည္က အရွိန္မေသေသးသျဖင့္ ေျမက အပူရွိန္ ဟပ္ေနသည္ကုိ လည္း တဆက္တည္း သတိျပဳမိလုိက္သည္ ။ ေဘးဘီကို မၾကည့္ေတာ့ပဲ တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာရာမွ  ေရွ႕မွာ မႈိင္းအုပ္အုပ္ျဖင့္ ရြာကေလးကို ေတြ႕ရေတာ့မွ ေျခလွမ္း၏ ျမန္နႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္သည္ ။ဇာတိရြာ ။ မိမိ၏  ေမြးဖြာရာ ေဒသ ။ အေမွာင္က အတန္ပင္ စုိးမိုးခဲ့ျပီမို႕အိမ္တခ်ိဳ႕မွာ မီးခြက္ကေလးမ်ားပင္ ထြန္းညွိထားေလျပီ ။ သြက္သြက္ကေလးပင္ ငယ္ဆရာရင္း ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားရွိရာ ေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္လာခဲ့သည္။

ကဗ်ာတိုနွစ္ပုဒ္

`ေခတ္ဆိုး ´


ဆႏၵကင္းလည္း
အေမွာင္ထဲမွာ
အျမဲေလွ်ာက္ေနရဦးမည္ ။




`အိပ္မက္ေၾကြတဲ႕ည ´


အလင္းမႈန္ပ်ပ်
ဆိတ္ဖလူးနံ႕ သင္းျမျမ
ဆႏၵေတြ ေျမခ ။


ဆႏၵမြန္ျဖင္႕ ..လြမ္းေနာင္ ။

မိုးေမွ်ာ္တဲ႕ေတး

၀ဇၨံဳမာလီ   ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟည္း

သံစံုတီး၍   ထီးမဲ ရံမိုး

တိမ္ေငြ႕ခိုး တို႕

ကုိးခ်က္နယ္စံု    ကုိယ္၀တ္ျခံဳကာ

မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္း  မိုးနတ္မင္းတို႕ 

စစ္ခင္းရန္မူ  ေဒါသဆူလည္း  ..။

လူ႕ျပည္တို႕ရြာ  နယ္ေျမမွာကား

လယ္ယာေသြ႕ေျခာက္  မိုးတစ္ေပါက္မွ်

ျဖိဳးေဖ်ာက္မမည္  မပီဂီတ

မလွယာေျမ   မေ၀သစ္ေတာ

စိမ္းေရာမမႈ   ဥတုမၾကည္

ေျမသည္ အက္ေၾကာင္း  ဖုန္ေထာင္းေထာင္းနွင္႕

ခေယာင္းေျမေတြ   ေ၀ခဲ႕ျပီ ။

ရင္ေ၀းၾကယ္

အခ်ိန္က ရုပ္ဆိုးသူေတြပင္ လွပေစသည့္  ဆည္းရီ ေနညိုခ်ိန္။ ခင္ခင္တင့္ လယ္ကန္းသင္းရိုးေပၚမွာ ထိုင္၍ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္တခ်ိဳ႕နွင့္ မရုိးနုိင္ေသာ ဆည္းဆာ၏ အလွကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနမိသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း   ` ငွက္တို႕သည္ပင္လွ်င္ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကပါလား ´ ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။  ဖုန္မ်ား ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ရြာအ၀င္လမ္းဆီသို႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း  အေဖနဲ႕ အေမ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္လာမွာပါလိမ့္ ဟူေသာအေတြးျဖင့္ ရင္ေမာမိရျပန္သည္။ ငွက္ကေလးေတြလိုပင္ အေဖနဲ႕ အေမ သူမတို႕ မိသားစုရွိရာသို႕ ျပန္လာေလလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မည္လဲ ။ သို႕ေသာ္ျငား သူမ၏ ထိုအေတြးသည္ မပီျပင္သည့္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ခင္တင့္ နားလည္မိပါသည္ ။ ဆည္းဆာေနေရာင္ေအာက္၀ယ္ ထုိင္ေနရင္းမွ ခင္ခင္တင္႕ စိတ္တို႕က အတိတ္ကာလဆီ အလည္တစ္ေခါက္ အေျပးေသာ့ေလျပီ ။
…………………………………………………………………………………………….

မီးေတာက္သစ္ပင္

ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ႕ အိပ္မက္

 ေငြက်ပ္ေလာက္ အရာမေရာက္တဲ႕  အမွန္တရား

 ျဖစ္စဥ္ေတြက တျဖည္းျဖည္း ခါး..ခါး..လာ ။

ပန္း

တေလာက ဘေလာ႕ဂါေတြရဲ႕ ဘေလာ့စာမ်က္နွာေတြ လုိက္ဖတ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားအတုယူရတဲ့ ကုိဟယ္ရီရဲ႕ ခရမ္းျပာၾကယ္စင္လိႈင္းခတ္သံမ်ား အေရာက္မွာ `ေဒါင္း ´ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ သြားေတြ႕တယ္။ ` ေဒါင္း ´ နဲ႕ အတူ `လြမ္းလိႈက္လ်က္ေလး ´  ` စိမ္း ´  စတဲ႕ ဟန္တူ ကဗ်ာေတြကို ခံစားဖတ္ရႈရတာမို႕ ဗဟုသုတ ပြါးရင္းကေန ကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့လိုေလးေတြ ေရးၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး ျဖစ္လာပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ` ပန္း ´ ဆိုတဲ႕ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ အတူ ဒီကဗ်ာေလးကို စမ္းေရးၾကည့္တာပါ ။  ေလးထပ္ေၾကာ့ စၾကာေတးထပ္လို႕  မွတ္သားမိပါတယ္။

ပန္းတစ္ခိုင္ဆိုတာေလးကေန လက္၀ဲရစ္ ဖတ္သြားလိုက္ရင္ ဒီလိုေလး ေတြ႕ရမွာပါခင္ဗ်ာ။

ပန္း  တစ္ခိုင္                 ပန္း  ျမိဳင္တင့္                    ပန္း  လိႈင္ဆင့္                                    ပန္း   ေ၀ ။

ပန္း  ၾကိဳင္စြင့္             ပန္း  ေတြရယ္                     ပန္း  ကေ၀                                 ပန္း အလွ ။

ပန္း  ျမျမ                    ပန္း    ႏြယ္                        ပန္း    ထည္တဲ႕                              ပန္း  ဘ၀ ။

ပန္း  အေသြး              ပန္း   ေမႊးၾကည္တယ္        ပန္း  ေရြးသီ                            ပန္း  ပန္းခ်ီျခယ္သ။

ပန္း ၀တ္ရည္             ပန္း  ၾကည္ျမသမို႕             ပန္း သီတာ့                                     ပန္း လြင္ ။

ပန္း  အစံု                   ပန္း    ဂုဏ္မညိႈး               ပန္း ဘံုတိုး                                       ပန္း မြန္ ။

ပန္း  ညီကာ               ပန္း အသြင္မို႕                   ပန္း ဆင္လို႕                                    ပန္း  ၀တ္လႊာ ။

ပန္း  ဥယ်ာဥ္             ပန္း  ပင္ျမင့္                      ပန္း  လြင့္                                           ပန္း  ၀ါ ။

ပန္း   နိမိတ္               ပန္း   အရိပ္ျဖာတယ္          ပန္း   သိကၡာ                                   ပန္း  ျဖာ၀င့္ေလး ။

ရုိးရိုးေတးထပ္လို စာစီလိုက္ရင္ေတာ့ ဒီလိုေလး ေတြ႕ရပါမယ္ခင္ဗ်ာ။

ပန္းတစ္ခုိင္ ပန္းျမိဳင္တင့္

ပန္းလိႈင္ဆင့္ ပန္းေ၀

ပန္းၾကိဳင္စြင့္ ပန္းေတြရယ္

ပန္းကေ၀ ပန္းအလွ ။

ပန္းျမျမ ပန္းႏြယ္

ပန္းထည္တဲ့ ပန္းဘ၀ ။

ပန္းအေသြး ပန္းေမႊးၾကည္တယ္

ပန္းေရြးသီ ပန္းပန္းခ်ီျခယ္သ ။

ပန္း၀တ္ရည္ ပန္းၾကည္ျမသမို႕

ပန္းသီတာ့ ပန္းလြင္ ။

ပန္းအစံု ပန္းဂုဏ္မညိႈး

ပန္းဘံုတိုး ပန္းမြန္ ။

ပန္းညီကာ ပန္းအသြင္မို႕

ပန္းဆင္လို႕  ပန္း၀တ္လႊာ ။

ပန္းဥယ်ာဥ္ ပန္းပင္ျမင့္

ပန္းလြင့္ ပန္း၀ါ ။

ပန္းနိမိတ္ ပန္းအရိပ္ျဖာတယ္

ပန္းသိကၡာ ပန္းျဖာ၀င့္ေလး..။

ကဗ်ာေလးကို ေ၀ဖန္ေထာက္ျပတဲ႕ စာေပအာစရိယ အေပါင္းအား ဦးညြတ္ျပီး စာေပဖြားဖက္ေတာ္ အေပါင္းအား ေလးစားလွ်က္....။

ဆႏၵမြန္ျဖင့္........လြမ္းေနာင္ ။

ျမိဳ႕

မစို႕မပုိ႕ အလင္းေရာင္ၾကားမွာ

အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ ေအာ္သံ ေခၚသံေတြနဲ႕

သူ႕ရဲ႕ ည၀တ္ရံုကို ဆြဲခြါတယ္။

စီမ္း..နီ..မဲ...ေမွာင္

အေရာင္စံု အျပံဳးေတြကို ကိုယ္စီတပ္ဆင္းရင္း

အဲ့ဒီမနက္ကို စတင္ခင္းက်င္းခဲ့တယ္။

သူက ..

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာေတြနဲ႕

ေခတ္ကို ခပ္တည္တည္ ခါးေစာင္းတင္ထားတယ္။

အသက္ရွဴရပ္တဲ့ ကဗ်ာ

အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ခုအတြက္နဲ႕ေတာ့

ေလာကကို ခါးေစာင္းတင္ဖို႕အထိ

မရဲရင့္ခ်င္ေသးဘူးေလ ။

ခႏၶာအိမ္ နံရံထက္မွာ

ရင္ဘက္က အကၡရာေတြကို

ကဗ်ာအျဖစ္ ထြင္းဖို႕ ၾကိဳးစားတိုင္း

နယ္ပယ္တစ္ခုက အသိတရားကို လာလာျပီး  ေနွာင္တယ္။

ရြာကေလးရဲ႕ က်န္းမာေရး

ေရွ႕ကို ေရာက္ေနေသာ နွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး သူၾကီး ဦးဘစီ ေတာ္ေတာ္ပင္ စိတ္ညစ္ေနသည္။ အျမဲတမ္းလိုလို ျပႆနာနဲ႕ ေနွာင္ဖြဲ႕ ထံုးရစ္ေနတဲ့ ဒီနွစ္ေယာက္ ။ ယခုလည္း ျပႆနာကို အထုတ္လိုက္ မ ျပီး သူေရွ႕ ေရာက္ေနသည္။ ရြာထဲမွာ ဟိုေနရာ ဒီေနရာ အျမဲ ျပႆနာျဖစ္လို႕ ရွင္းေနရတဲ့ အထဲ ဒီဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္က အျမဲတမ္း တေမွာင့္ ေနွာင့္ ေနွာင့္ေနတတ္သည္။။သူမ်ားေတြက တျခားလူနဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္ၾကတာမို႕ မေျပာသာေသာ္လည္း ဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကုိကေတာ့ သူတို႕ အခ်င္းခ်င္းျဖစ္ေသာ ျပႆနာ ျဖစ္သည္။ ။ျဖစ္ပံုက သူတို႕နွစ္ေယာက္ အေမြရထားေသာ ျခံၾကီးမွ စသည္။ကုိယ္စီ ကိုယ္စီ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ျခံ၀င္းၾကီးကို နွစ္ပုိင္းပိုင္း ခြဲယူထားရာမွ ယခုအခါ သူ႕ဘက္က က်ယ္လို႕ ငါ့ဘက္က က်ဥ္းလို႕ဆိုေသာ ေသးငယ္သည့္အျမင္ေတြနဲ႕ ဒီျပႆနာကို အစထူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ဦးဘစီ ေဒါပြတာက ဘေက်ာ္တို႕ ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္ကို ျဖစ္သည္။  မူလ စိတ္ရင္းေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေလာဘ၏  ညိႈ႕ယူျခင္းကို ခံထားရသည့္ သားေကာင္မ်ားပီပီ  ညီအစ္ကိုဆိုေသာ ေသြးကို မျမင္ေတာ့ပဲ သူတို႕မိန္းမမ်ား၏  ျပိဳင္ဆိုင္တတ္မႈအား အညြန္႕ထြက္ေစရန္ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ေပးသည့္သေဘာနွယ္
 ျဖစ္ေနျခင္းကို မသိသျဖင့္  ေဒါပြသည္။  အရင္ကလည္း ဒီလိုခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဦးဘစီ ရွင္းေပးလိုက္ရင္ ျငိမ္သြား ေက်ေအးသြားၾကျပီး သူတို႕မိန္းမေတြက မေက်နပ္ေၾကာင္း အသံေလးေတြ ထြက္လာရင္ ထျဖစ္တတ္ျပန္သည္။ အခုလည္း ဒီျပႆနာနွင့္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။